II części „Dziadów” to dramat romantyczny napisany przez Adama Mickiewicza w roku 1823. Stanowi on artystyczne przetworzenie pogańskiego, ludowego obrzędu ku czci zmarłych. Ze wstępu możemy się dowiedzieć, że pospólstwo święciło dziady tajemnie w kaplicach lub pustych domach niedaleko cmentarza. Przygotowywano ucztę z jadła, trunków, owoców i wywoływano dusze nieboszczyków. Lud wierzył, że potrawami, napojami i śpiewami przyniesie ulgę duszom czyśćcowym.
II części „Dziadów” jest lekturą obowiązkową w klasie siódmej. Uczniowie, po zapoznaniu się z treścią dramatu i omówieniu jego problematyki, przygotowują inscenizację wybranego fragmentu. Najbardziej widowiskowa jest część, w której pojawia się widmo złego pana – kategoria dusz o grzechach ciężkich. Za życia okrutny, bezwzględny dziedzic był sprawcą tragedii swych poddanych.

Niektórzy z nich zmarli z głodu i zimna, wcześniej bezskutecznie prosząc o pomoc swojego pana. Po śmierci – przemienieni w ptaki – gnębią widmo, zabierając mu jedzenie i napoje.
Gospodarzem ceremonii opisanej przez Mickiewicza jest Guślarz, który przywołuje błąkające się duchy czyśćcowe. W tę rolę bardzo dobrze wcieliła się Natalka Barańska, która doskonale opanowała niełatwy i długi tekst. Ciekawą kreację aktorską stworzyła Ela Ciepałowicz, grająca widmo. Bardzo przekonująco zaprezentowali się Maja Kowalska i Mateusz Kurek w rolach sowy i kruka a także Karol Kowalczyk występujący jako pomocnik Guślarza. Nastrój niesamowitości i tajemniczości potęgowały słowa powtarzane przez chór. W tej roli zaprezentowali się: Artur Czuba, Kuba Dziegieć, Filip Piotrowski i Maciek Śledź. Natomiast chórem ptaków nocnych były: Wiktoria Jankowska i Alla Voroshyk. Wszyscy uczniowie bardzo solidnie przygotowali się do występu. Inscenizacja podobała się widzom, o czym świadczyło skupienie podczas przedstawienia oraz brawa po jego zakończeniu.

Teresa Berbeć - nauczycielka języka polskiego